Νέο κύμα ανατιμήσεων: Ο κύκλος της επικοινωνιακής διαχείρισης ολοκληρώθηκε

Η σημερινή είδηση για το νέο κύμα ανατιμήσεων σε περίπου 400 κωδικούς στα ράφια των σούπερ μάρκετ αποτελεί την απόλυτη δικαίωση όσων επισημαίνουμε σταθερά τον τελευταίο χρόνο.

Βλέπουμε ότι ο κύκλος της επικοινωνιακής διαχείρισης ολοκληρώθηκε ακριβώς όπως τον είχαμε αναλύσει.

Το καλοκαίρι λανσαρίστηκε η περιβόητη «συμφωνία κυρίων», η οποία στην πραγματικότητα δεν ήταν τίποτα περισσότερο από ένα πάγωμα των τιμών στο απόγειο της ακρίβειας, ώστε να διατηρηθούν οι εισπράξεις στην κορύφωση της τουριστικής περιόδου.

Τον Σεπτέμβριο παρακολουθήσαμε ένα μπαράζ προωθητικών ενεργειών άνευ προηγουμένου με ανακοινώσεις για δήθεν μειώσεις τιμών.

Κατά την γνώμη μου τελικά ήταν ένα προπέτασμα καπνού για να διαμορφωθεί μια πλασματική αίσθηση αποκλιμάκωσης, την ώρα που όλοι στην αγορά γνωρίζαμε ότι τα κοστολόγια και οι νέες ανατιμήσεις ήταν ήδη δρομολογημένα στα γραφεία προμηθειών.

Σήμερα, με την είσοδο του Οκτωβρίου, επικρατεί απόλυτη σιωπή. Τα φώτα έσβησαν, οι συμφωνίες κυρίων ξεχάστηκαν και οι νέοι τιμοκατάλογοι περνούν πλέον κανονικά στα ράφια.

Μέσα από την καθημερινή άσκηση των διοικητικών μου καθηκόντων, βλέπω ότι λαμβάνουμε συνεχώς ανατιμήσεις από προμηθευτές και συνεργάτες, επιβεβαιώνοντας στην πράξη ότι οι πιέσεις στα κόστη παραγωγής και λειτουργίας παραμένουν ασφυκτικές.

Οι καταναλωτές βρίσκονται αντιμέτωποι με επιβαρύνσεις που χτυπούν την καρδιά του νοικοκυριού. Στο κακάο και τα σοκολατοειδή οι αυξήσεις κινούνται από 10% έως 25%, ο καφές ανατιμάται από 10% έως 20%, το αλεύρι ανεβαίνει κατά 10%, τα απορρυπαντικά και τα είδη ατομικής φροντίδας επιβαρύνονται κατά 4% έως 8%, τα γαλακτοκομικά και τυροκομικά κατά 3% έως 7%, ενώ το ελαιόλαδο καταγράφει νέα άνοδο γύρω στο 5%.

Πιστεύω ότι σε λίγες ημέρες, όταν θα ανακοινωθούν τα επίσημα στοιχεία, θα επιβεβαιωθεί για ακόμη μία φορά η πραγματικότητα που βιώνει καθημερινά ο πολίτης.

“Ο πληθωρισμός δεν έφυγε ποτέ, απλώς είχε κλειδώσει στην κορυφή και τώρα βρίσκει νέο πάτημα για περαιτέρω άνοδο.”

Η γνώμη μου είναι ότι όσο η πολιτεία επιλέγει να διαχειρίζεται ένα βαθιά δομικό ζήτημα κόστους, συγκέντρωσης και προσφοράς με επικοινωνιακές παρεμβάσεις στο τέλος της αλυσίδας, ο τελικός λογαριασμός θα καταλήγει πάντοτε στο ίδιο εξαντλημένο πορτοφόλι.